Kto to pisze
O mnie
Nazywam się Paweł Ostrowski. Projektuję oświetlenie wnętrz. Nie sprzedaję lamp, nie prowadzę sklepu i nie mam nic wspólnego z żadnym producentem taśm LED — co, jak zaraz wytłumaczę, jest dla tego bloga kluczowe.
Mam 41 lat i mieszkam w Gdańsku, w Oliwie, w kamienicy z 1938 roku. Sufit ma tu 3,2 metra i to jest istotny szczegół, bo mniej więcej połowa mojego zawodowego doświadczenia wzięła się z walki z wysokimi sufitami. Wysoki sufit robi z każdej lampy sufitowej reflektor punktowy świecący z odległości, na której traci sens.
Skończyłem architekturę wnętrz na Politechnice Gdańskiej. Potem dwa lata w pracowni projektowej, gdzie oświetlenie było zawsze ostatnią pozycją w kosztorysie i zawsze się na nim oszczędzało. Rysowaliśmy piękne wnętrza i wieszaliśmy w nich cokolwiek, bo klientowi kończyły się pieniądze na etapie, na którym rozmawialiśmy o lampach.
Od 2011 roku robię wyłącznie projekty świetlne. Najpierw jako podwykonawca dla pracowni architektonicznych, od 2016 na własny rachunek.
Czym się właściwie zajmuję
Projekt świetlny to u mnie: rzut z rozmieszczeniem opraw, obliczenia natężenia oświetlenia na płaszczyznach roboczych, dobór barwy i wskaźnika oddawania barw, podział na obwody i scenariusze sterowania, zestawienie parametrów opraw. Oddaję to elektrykowi, który to montuje.
Ja nie kładę kabli. Nie mam uprawnień SEP i nie udaję, że mam. To jest granica moich kompetencji i będziesz ją widział na tym blogu w każdym tekście — kończę tam, gdzie zaczyna się instalacja 230 V, i nie ma od tego wyjątków. Nie dlatego, że to trudne. Dlatego, że przy złym wykonaniu ryzyko nie jest moje.
Klienci: mieszkania (jakieś sześćdziesiąt procent), lokale usługowe — gabinety, dwa salony fryzjerskie, kilka małych restauracji — reszta to konsultacje dla ludzi, którzy remontują sami i chcą tylko wiedzieć, ile lumenów kupić.
Na tym blogu nie podaję własnych odczytów jako dowodu. Pomiaru z mojego mieszkania nie sprawdzisz, a rachunek sprawdzisz zawsze. Kiedy piszę „policzyłem”, rachunek stoi w tekście razem z założeniami, więc możesz podstawić swoje liczby. Kiedy piszę „przeczytałem”, podaję źródło: normę, publikację, przepis albo kartę producenta. Kiedy piszę „uważam”, zaznaczam, że to moja opinia. Te trzy rzeczy staram się trzymać osobno, bo cała reszta internetu o oświetleniu miesza je w jedno.
Trzy sytuacje, które ukształtowały ten blog
Zaspa, 2009. Mój pierwszy samodzielny projekt kuchni. Dwanaście halogenów 50 W w suficie podwieszanym, równo rozstawionych w siatce. Na rzucie wyglądało to bardzo profesjonalnie. Natężenie na blacie wychodziło z obliczeń w porządku.
Klientka zadzwoniła po trzech tygodniach i powiedziała zdanie, które noszę do dziś: „kroję we własnym cieniu”. Bo światło było nad nią i za nią. Stała między lampami a blatem i zasłaniała sobie robotę własnymi barkami.
Obliczenia były dobre. Projekt był zły. Od tamtej pory zaczynam każdy projekt od pytania, gdzie stanie człowiek i w którą stronę będzie patrzył.
Przymorze, 2014. Salon dwadzieścia metrów. Rozrysowałem pięć źródeł na trzech obwodach. Klient obejrzał, pokiwał głową, po czym zrobił po swojemu — jeden żyrandol na środku sufitu, bo u rodziców tak było. Zadzwonił rok później, że chce to poprawić. Poprawka wymagała kucia, bo obwodów już nie było skąd wziąć.
Zaczął od zdania: „jakoś tak niemiło się tu siedzi, a nie wiem dlaczego”. Ja wiedziałem.
Długi Targ, 2018. Restauracja. Właściciel obciął budżet na oprawy o połowę, bo „lampa to lampa”. Zamontowano oprawy o Ra 72. Rok później miał pretensję, że goście nie robią zdjęć jedzenia — konkurencja obok ma pełny Instagram, a u niego cisza.
Niczego nie trzeba było mierzyć, bo Ra 72 stało czarno na białym w karcie opraw. Tatar pod takim światłem ma kolor mokrego kartonu, a dlaczego, rozpisałem w tekście o CRI. Wymiana opraw kosztowała mniej niż jedna kampania reklamowa, o której właśnie myślał.
Dlaczego ten blog w ogóle powstał
Wpisz w wyszukiwarkę „ile lumenów do kuchni” i przeczytaj pierwsze dziesięć wyników.
Wszystkie są sklepami. Wszystkie mówią coś innego. Jeden radzi 3000 K, drugi 6000 K, żaden nie tłumaczy dlaczego. Żaden nie policzy przy tobie ani jednego rachunku, bo rachunek prowadziłby do wniosku, że potrzebujesz mniej taśmy, niż chcieliby ci sprzedać, tylko lepszej. Wszystkie podają moc w watach, bo wat brzmi znajomo, a lumen wymagałby akapitu wyjaśnienia.
Nie mam pretensji do sklepów, że sprzedają. Mam pretensję o to, że udają poradnictwo. Tekst, którego jedynym celem jest doprowadzenie cię do przycisku „dodaj do koszyka”, nie jest poradą, choćby był napisany bardzo uprzejmie.
Postanowiłem napisać rzeczy, których nigdzie nie ma. Z liczbami. Z rachunkiem rozpisanym na kartce. Ze wskazaniem, gdzie ja sam się myliłem. I bez ani jednego linku do sklepu — na tej stronie nie znajdziesz rankingu, afiliacji ani rekomendacji zakupowej. Nazwy producentów pojawiają się w tekstach tylko wtedy, gdy coś wnoszą do wywodu.
Czego tu nie znajdziesz
Instrukcji elektrycznych. Żadnych schematów puszek, żadnych zasilaczy, żadnej kolejności żył, żadnego doboru przewodu. To jest praca dla elektryka z uprawnieniami SEP i tak też będę cię odsyłał za każdym razem, kiedy temat wypłynie.
Rankingów i afiliacji. Nie prowadzę sklepu i nie zarabiam na tym, co kupisz.
Porad zdrowotnych. Wspominam o świetle i rytmie dobowym, bo to część fizjologii widzenia, ale robię to z powołaniem na badania i nie stawiam diagnoz. Nie jestem lekarzem.
Ładnych zdjęć wnętrz bez liczb. Ich jest w internecie pod dostatkiem.
Prywatnie
W moim mieszkaniu nie ma ani jednej lampy sufitowej — ani w salonie, ani w sypialni. Mam pięć źródeł światła na czterech obwodach i sąsiad uważa, że to fanaberia. Lampę przy fotelu ustawiłem według tego samego rachunku co w tekstach: klosz blisko książki, wąski rozsył, a sufit zostaje wieczorem w półmroku.
Można napisać do mnie: kontakt@kelwiny.pl. Odpisuję, choć czasem z opóźnieniem. Jeżeli piszesz z pytaniem o konkretne pomieszczenie, podaj wymiary, wysokość sufitu, kolor ścian i to, co zamierzasz w tym pomieszczeniu robić. Bez tych czterech rzeczy nikt nie odpowie ci sensownie — również ja.
Źródła
Normy, publikacje branżowe i dane fotometryczne. Żadnego sklepu z taśmami.